SEN KİMSİN? SORUSUNA CEVAP :)
EVET, BEN KİM MİYİM? Başlıyorum. Haydi bismillah :)
Ben 9 Ocak 1993'te Çanakkale'nin en tatlı yerinde, yani Gökçeada'da doğdum. Ufak bir yer olduğu için çocukluğumu efsane yaşadım. O zamanlar adada pek araba bile yoktu. Kırmızı ışıklar yoktu. cidden , ben kırmızı ışıkları trafiği falan çocukluğumda hiç görmedim :D Ana yolda,yolun ortasında yürüyebilirdik. Şehre taşındığımızda 18 yaşımdaydım ve epey zorlanmıştım :D Abarttım mı, yok yok valla abartı değil. Yaşadım bunları. Neyse durun konu saptı. Heh. Evet çocukluğumu efsane yaşadım. Sokaklarda özgürce doyasıya. Toprakla oynadım, bisiklet sürdüm, saklambaç ve en psikopatça oyun olan zillere basmaca oyunu :)
Birşey diyeyim mi bence hem komik hem de biraz rahatsızca bir oyun. Komşuların ziline basıp kaçıyorduk. Bazıları oklavayla kovalıyordu falan, korkudan üç buçuk atmak da cabası :) Ama eğlenceliydi, yine olsa yine yaparım haha :D şu toprakla oynama olayı da nasıl bişey biliyor musunuz ? bakın çok ciddiyim kumdan pasta yapardık. Yemek yapardık. Beni en çok keyiflendiren ,taşsız ince kumlar olurdu. Herşekile girmesi inanılmaz keyif verirdi bana. Krema yapmak için en uygun kum tipi :) Bir de renk de verirdik, mesela mermeri taşla ezer ona eklerdik beyazımsı bir krema olurdu:) Yaratıcı bir bebeydik.
Çocukluk arkadaşlarım vardı mahallede, evlerimiz dip dibeydi. En erken kim uyanırsa tek tek dışarıdan seslenirdi '' cansuuuu, tuubbaaaa'' :) Toplanır pasta yapardık. Diyorum ya efsane geçti diye hey gidi günler heeeyy. Sonra okula başla, liseye başla derken büyüdük. Hepimiz dağıldık. Ben Çanakkale'ye taşındım. Tuba istanbula. Cansu da kaldı Gökçeada'da. Derken derken maraton başladı tabi.
Üniversite sınavlarına hazırlık başladı. İlk yıl lay lay lom geçti zaten pek hazırlandım denemez lise son sınıfta. İkinci sene büyük bir hevesle çalıştım. Ve nihayetinde yerleşemedim bir yere ve bunalıma girdim. Canım babam, aşkım babam ikna etti beni. Ben onlara yük olmak istemedim aslında. Çünkü dönemin en iyi dershanesine yazılmıştım ve yüklü paralar harcanmıştı eğitimime. Kitap paraları da ilave tabi. Tekrar yazıldım tabi üçüncü sene dershaneye. Ömrümü verdim. Çok fedakarlık ettim. Telefon kullanmadım bilgisayar kullanmadım. Arkadaş edinmedim. Olanla da görüşmedim. Sadece ders çalıştım.
Ders çalışma kamplarına yazıldım. Derkeen yerleştirme zamanı geldi. Ve yazdım üç beş biryerleri. İlk sıraya yazdığım yer tuttu. Evet :D En gitmek istemediğim yere hemde. Çanakkale'nin bir ilçesi olan Biga'ya tuttu. İktisadi ve idari bilimler. Tabi en istemediğim yer diyorum ama ilk öğrendiğim an uçtum havalara o ayrı:) Zaman suu gibi aktı . Okulun ilk günü geldi çattı. Çok güzel arkadaşlar edindim. Okulum da çok iyiydi. Fakat gelgelelim ben bölümümü sevemedim. Yok,alışamadım. İşletme bölümü bana göre değil. Derken bir yıl bitti.
Bir sevdiğim adam vardı o sıralar. Körkütük aşıktım ona o da bana. Okulu bıraktım, ve onunla evlendim :) Evet o kadar hızlı ilerledi ki herşey. Yazarken bi afalladım :) Benim hayatımın minik özeti bu tabi. Fazla da bıktırmak istemedim yarıda kesiyorum .Dilerseniz detay veririm. He şimdi evliyim ve dünyalar tatlısı bir oğlum var :) Hayatımdan çok memnunum. Bu arada ismim Zeynep arkadaşlar :) Çok daldan atladım farkındayım. Tamam tamam kestim kızmayın :) Herkesi sevgiyle kucaklıyorum, mutlu olun. <3 K
Ben 9 Ocak 1993'te Çanakkale'nin en tatlı yerinde, yani Gökçeada'da doğdum. Ufak bir yer olduğu için çocukluğumu efsane yaşadım. O zamanlar adada pek araba bile yoktu. Kırmızı ışıklar yoktu. cidden , ben kırmızı ışıkları trafiği falan çocukluğumda hiç görmedim :D Ana yolda,yolun ortasında yürüyebilirdik. Şehre taşındığımızda 18 yaşımdaydım ve epey zorlanmıştım :D Abarttım mı, yok yok valla abartı değil. Yaşadım bunları. Neyse durun konu saptı. Heh. Evet çocukluğumu efsane yaşadım. Sokaklarda özgürce doyasıya. Toprakla oynadım, bisiklet sürdüm, saklambaç ve en psikopatça oyun olan zillere basmaca oyunu :)
Birşey diyeyim mi bence hem komik hem de biraz rahatsızca bir oyun. Komşuların ziline basıp kaçıyorduk. Bazıları oklavayla kovalıyordu falan, korkudan üç buçuk atmak da cabası :) Ama eğlenceliydi, yine olsa yine yaparım haha :D şu toprakla oynama olayı da nasıl bişey biliyor musunuz ? bakın çok ciddiyim kumdan pasta yapardık. Yemek yapardık. Beni en çok keyiflendiren ,taşsız ince kumlar olurdu. Herşekile girmesi inanılmaz keyif verirdi bana. Krema yapmak için en uygun kum tipi :) Bir de renk de verirdik, mesela mermeri taşla ezer ona eklerdik beyazımsı bir krema olurdu:) Yaratıcı bir bebeydik.
Çocukluk arkadaşlarım vardı mahallede, evlerimiz dip dibeydi. En erken kim uyanırsa tek tek dışarıdan seslenirdi '' cansuuuu, tuubbaaaa'' :) Toplanır pasta yapardık. Diyorum ya efsane geçti diye hey gidi günler heeeyy. Sonra okula başla, liseye başla derken büyüdük. Hepimiz dağıldık. Ben Çanakkale'ye taşındım. Tuba istanbula. Cansu da kaldı Gökçeada'da. Derken derken maraton başladı tabi.
Üniversite sınavlarına hazırlık başladı. İlk yıl lay lay lom geçti zaten pek hazırlandım denemez lise son sınıfta. İkinci sene büyük bir hevesle çalıştım. Ve nihayetinde yerleşemedim bir yere ve bunalıma girdim. Canım babam, aşkım babam ikna etti beni. Ben onlara yük olmak istemedim aslında. Çünkü dönemin en iyi dershanesine yazılmıştım ve yüklü paralar harcanmıştı eğitimime. Kitap paraları da ilave tabi. Tekrar yazıldım tabi üçüncü sene dershaneye. Ömrümü verdim. Çok fedakarlık ettim. Telefon kullanmadım bilgisayar kullanmadım. Arkadaş edinmedim. Olanla da görüşmedim. Sadece ders çalıştım.
Ders çalışma kamplarına yazıldım. Derkeen yerleştirme zamanı geldi. Ve yazdım üç beş biryerleri. İlk sıraya yazdığım yer tuttu. Evet :D En gitmek istemediğim yere hemde. Çanakkale'nin bir ilçesi olan Biga'ya tuttu. İktisadi ve idari bilimler. Tabi en istemediğim yer diyorum ama ilk öğrendiğim an uçtum havalara o ayrı:) Zaman suu gibi aktı . Okulun ilk günü geldi çattı. Çok güzel arkadaşlar edindim. Okulum da çok iyiydi. Fakat gelgelelim ben bölümümü sevemedim. Yok,alışamadım. İşletme bölümü bana göre değil. Derken bir yıl bitti.
Bir sevdiğim adam vardı o sıralar. Körkütük aşıktım ona o da bana. Okulu bıraktım, ve onunla evlendim :) Evet o kadar hızlı ilerledi ki herşey. Yazarken bi afalladım :) Benim hayatımın minik özeti bu tabi. Fazla da bıktırmak istemedim yarıda kesiyorum .Dilerseniz detay veririm. He şimdi evliyim ve dünyalar tatlısı bir oğlum var :) Hayatımdan çok memnunum. Bu arada ismim Zeynep arkadaşlar :) Çok daldan atladım farkındayım. Tamam tamam kestim kızmayın :) Herkesi sevgiyle kucaklıyorum, mutlu olun. <3 K
Yorumlar
Yorum Gönder